เราจะเปล่งเสียง
สิ่งหนึ่งที่ผมมักจะทึี่งในตัวของกษัตริย์ดาวิดคือความสามารถในการ สรรเสริญพระเจ้าของเขา เมื่อเราอ่านดูในหนังสือสดุดี ซึ่งเต็มไปด้วยถ้อยคำอธิษฐานและสรรเสริญพระเจ้าของผู้รับใช้พระเจ้าหลายๆ คน ซึ่งผู้ที่เขียนไว้เยอะที่สุดคือดาวิดเอง ดูเหมือนกับว่าคำสรรเสริญไม่เคยจะห่างไปจากปากของเขาและการนมัสการก็แทบจะ ไม่เคยแห้งไปจากหัวใจของเขาตลอดตั้งแต่เขาเป็นเด็กเลี้ยงแกะจนกระทั่งวัน สุดท้ายของชีวิตเขาเอง
สิ่งหนึ่งที่ทำให้ดาวิดสามารถสรรเสริญพระเจ้าได้อย่างไม่มีวัันสิ้นสุด คือ ความใกล้ชิดและสนิทกับพระเจ้าของเขา เขารู้จักพระเจ้าในหลายด้าน หลายแง่มุม หลายมิติ และเขาเรียนรู้ที่จะสรรเสริญพระเจ้าในทุกๆ โอกาส ทั้งในยามสุข และยามทุกข์ของชีวิต
