ราชาแห่งดวงใจ

บ่อยครั้งเราที่เราสรรเสริญและนมัสการพระเจ้า เรามักจะร้องบทเพลงถึงความยิ่งใหญ่ การครอบครองของพระองค์เหนือแผ่นดินโลกและสวรรค์ ซึ่งแน่นอนว่าพระองค์ทรงสมควรที่จะได้รับการยกย่องเช่นนั้น แต่สิ่งหนึ่งที่เราต้องรู้ว่าพระเจ้านั้นทรงปรารถนาจากชีวิตของเรามากยิ่งไป กว่านั้นก็คือ การที่เราจะยอมให้พระองค์จะได้ครอบครองเป็นราชาเหนือหัวใจของเราเอง เพื่อให้เราสามารถดำเนินชีวิตอยู่ในพระประสงค์ของพระเจ้าได้ในทุกๆ วัน ลองถามตัวเองดูซิว่า วันนี้คุณมีอะไรบ้างในหัวใจของคุณที่ยังไม่ได้ให้พระเจ้าเข้ามาเป็นใหญ่?

เปิดดวงตา

เราอาจจะเคยได้ยินคนพูดว่า การนมัสการนั้นเป็นการสื่อสารสองทาง คือเมื่อเราเริ่มต้นนมัสการพระเจ้าหรือพูดกับพระองค์ พระองค์ก็ทรงตรัสกับเราด้วยในเวลาเดียวกัน แต่ผมเชื่อว่ายังมีสิ่งที่มากไปกว่านั้น เพราะว่าการนมัสการที่แท้จริงนั้นยังก่อให้เกิดการแลกเปลี่ยน ระหว่างสิ่งที่เรากำลังทำอยู่ กับสิ่งที่พระองค์ปรารถนาจะทำในชีวิตของเราได้ แปลว่าเมื่อเรา"หว่าน"คำสรรเสริญของเราขึ้นไปยังพระองค์ นอกจากพระองค์จะทรงฟังเราแล้ว พระองค์ก็จะเริ่มต้น"หว่าน"การอัศจรรย์ต่างๆ ของพระองค์เข้ามายังชีวิตของเรา ไม่ว่าจะเป็นความเข้าใจที่สดใหม่ในพระคำของพระเจ้า, การปลดปล่อยในฝ่ายวิญญาณ,​ การหายโรค และสิ่งต่างๆ ซึ่งพระเจ้าจะได้ทรงประทานให้กับเราตามพระสัญญาของพระองค์

กษัตริย์แห่งพระสิริ

สดุดี 24:7-10 "ประตูเมืองเอ๋ย จงยกหัวของเจ้าขึ้น บานประตูนิรันดร์เอ๋ย จงยกขึ้นเถิด เพื่อกษัตริย์ผู้ทรงพระสิริจะได้เสด็จเข้ามา กษัตริย์ผํู้ทรงพระสิรินั้นคือผู้ใด คือพระเจ้า ผู้เข้มแข็งและทรงอานุภาพ พระเจ้าผู้ทรงอานุภาพในสงคราม ประตูเมืองเอ๋ย จงยกหัวของเจ้าขึ้นเถิด เพื่อกษัตริย์ผู้ทรงพระสิริจะเสด็จเข้ามา กษัตริย์ผู้ทรงพระสิรินั้นคือผู้ใด คือพระเจ้าจอมโยธา พระองค์ทรงเป็นกษัตริย์ผู้ทรงพระสิริ" พระคัมภีร์สดุดีบทนี้เป็นบทที่ผมชอบที่สุดบทหนึ่ง พระเจ้าให้เกียรติเราที่จะเป็นประตูสำหรับพระสิริของพระองค์บนโลกใบนี้ พระองค์ทำงานผ่านชีวิตของเรา และเมื่อเรายกชูพระเจ้าขึ้นและเชิญพระองค์ในการสรรเสริญนมัสการของเรา พระองค์จะเสด็จเข้ามาทำกิจของพระองค์ทั้งในชีวิตส่วนตัวของเรา ในคริสตจักร และในประเทศของเรา เราพร้อมไหมที่จะต้อนรับพระเจ้า กษัตริย์แห่งพระสิริองค์นี้ ด้วยบทเพลงแห่งการสรรเสริญนมัสการของเรา!

ข้าขอวางใจ

พี่เลี้ยงคนหนึ่งของผมเคยให้คำแนะนำเรื่องการรับใช้พระเจ้าเอาไว้ว่า "เราจะต้องเรียนรู้ที่จะปรนนิบัติรับใช้พระเจ้าภายใต้ภาวะแห่งการพักสงบ" ไม่ใช่เรื่องง่ายที่เราจะทำอย่างนั้น ที่เราจะยอมถ่อมตัวของเราลง หยุดทำสิ่งต่างๆตามกำลังความคิดของเรา และยอมให้พระเจ้าเป็นพระเจ้าอย่างแท้จริง พระองค์ตรัสไว้ว่า "จงนิ่งเสีย และรู้เถิดว่าเราคือพระเจ้า" (สดุดี 46:10) สิ่งหนึ่งที่เกิดขึ้นผ่านทางการนมัสการคือการที่เราได้มีโอกาสเข้ามาใกล้ ชิดพระเจ้า และพักสงบอยู่ต่อหน้าพระองค์ ผมหวังว่าทุกท่านจะได้มีโอกาสหยุดพักและยอมให้พระองค์ได้ทำกิจของพระองค์และ เสริมเรี่ยวแรงเราใหม่ เพื่อเราจะบินขึ้นไปให้สูงขึ้นกว่าเดิมในการดำเนินชีวิตของเราครับ

เหนือทุกสิ่ง

การสรรเสริญพระเจ้าทำให้เราได้ละสายตาจากสิ่งรอบข้าง ปัญหา และอุปสรรคต่างๆ กลับมามองดูที่พระเจ้าอย่างท่ีพระองค์เป็น... แน่นอนว่าพระเจ้าไม่เคยต้องการคำสรรเสริญของเรา การสรรเสริญของเราไม่ได้ทำให้พระเจ้าใหญ่ขึ้นหรือว่าเล็กลง แต่พระเจ้าต้องการให้เราสรรเสริญพระองค์เพื่อว่าพระองค์นั้นจะยิ่งใหญ่ขึ้น ในความคิดและในชีวิตของเราเอง เมื่อเราเริ่มต้นเปล่งเสียงและประกาศออกมาว่าพระองค์นั้นเป็นพระเจ้าอยู่ เหนือทุกสิ่ง อยู่เหนือปัญหา อุปสรรค และสิ่งต่างๆ ที่เรามองเห็นอยู่เบื้องหน้าด้วยตาของเรานั้น ความเชื่อของเราก็จะเพิ่มพูนขึ้นและพร้อมที่จะให้พระเจ้าได้ทำการอัศจรรย์ใน ชีวิตของเรา

เราจะเปล่งเสียง

สิ่งหนึ่งที่ผมมักจะทึี่งในตัวของกษัตริย์ดาวิดคือความสามารถในการ สรรเสริญพระเจ้าของเขา เมื่อเราอ่านดูในหนังสือสดุดี ซึ่งเต็มไปด้วยถ้อยคำอธิษฐานและสรรเสริญพระเจ้าของผู้รับใช้พระเจ้าหลายๆ คน ซึ่งผู้ที่เขียนไว้เยอะที่สุดคือดาวิดเอง ดูเหมือนกับว่าคำสรรเสริญไม่เคยจะห่างไปจากปากของเขาและการนมัสการก็แทบจะ ไม่เคยแห้งไปจากหัวใจของเขาตลอดตั้งแต่เขาเป็นเด็กเลี้ยงแกะจนกระทั่งวัน สุดท้ายของชีวิตเขาเอง สิ่งหนึ่งที่ทำให้ดาวิดสามารถสรรเสริญพระเจ้าได้อย่างไม่มีวัันสิ้นสุด คือ ความใกล้ชิดและสนิทกับพระเจ้าของเขา เขารู้จักพระเจ้าในหลายด้าน หลายแง่มุม หลายมิติ และเขาเรียนรู้ที่จะสรรเสริญพระเจ้าในทุกๆ โอกาส ทั้งในยามสุข และยามทุกข์ของชีวิต

ทำไมต้อง Kingdom Worshipper!? – ตอนที่ 1

ผมมีความคิดมานานมากแล้ว ว่าอยากจะทำบล็อกๆ หนึ่งที่จะพูดถึงเรื่องราวในแวดวงคริสเตียนและการนมัสการ เพื่อจะแบ่งปันบทเรียน, มุมมองและประสบการณ์ของผมกับพี่น้องคริสเตียนและผู้ที่สนใจในเรื่องของพระเจ้า แต่ก็ไม่ได้ทำเสียที จนกระทั่งเร็วๆ นี้ที่ผมได้กลับมาแต่งเพลงอีกครั้งหนึ่งและรู้สึกว่าอยากจะมีพื้นที่ๆ สามารถจะแบ่งปันเพลงบทเพลงต่างๆ ที่ได้เขียนขึ้นมานี้พร้อมกับที่มาความคิดของแต่ละบทเพลง เพื่อที่จะเป็นที่เสริมสร้างจิตวิญญาณให้กับเพื่อนๆ พี่น้องที่เข้ามาเยี่ยมชมกัน ปัญหาก็คือว่าจะใช้ชื่อว่าอะไรดี? สำหรับผม ชื่อนั้นก็สำคัญอยู่ไม่ใช่น้อย เพราะว่ามันคือสิ่งที่บ่งบอกตัวตนของเราและภาพรวมทั้งหมดของเว็บไซต์นี้ที่กำลังจะเกิดขึ้นมา ผมใช้เวลาคิดอยู่พักใหญ่ๆ อธิษฐาน และนั่งทบทวนความคิด ย้อนดูสิ่งที่พระเจ้าได้สอนผมในช่วงล่าสุดนี้และมองไปข้างหน้าถึงสิ่งที่พระองค์กำลังจะกระทำทั้งในระดับส่วนตัวและภาพรวมว่าสิ่งเหล่านั้นคืออะไร…